بهانه ی با تو بودن مرا به اوج آسمان برد و هوایی ام کرد.

هوای تو را در دلم پروراند هستی من .

هوای داشتنت چه سخت است زمانی که ندارمت.

تا کی به انتظار نوازش دستانت بنشینم

که شاید ببینمت و در نوایی فرا تر از سکوت عاشقی با بی کلامی بگویم:

دوستت دارم عزیزم

 اگر کنارم نمی مانی بگذار که این سخن را بگویم بعد برو ...

نگذار روزی در حسرت جمله ای بمانم که روزگاری با آن گذراندم .

عشق بازی ام را با خیال تو ...

تویی که شاه قصه های شبانه ام بودی و منی که خاطره ای در میان خاطرات گمشده ات ...

باکی از مردن ندارم چون می دانم اگر روزی بعد از من پا به دنیای عاشقی ام گذاشتی

و نوشته هایم را خواندی می فهمی که چقدر عاشقت بودم ...

چون پایان هر نوشته ام با عشق نوشته ام :

          دوستت دارم .

اگر يه روز من مردم و تو منو دوست داشتی پنج شنبه ها بيا سرِ مزارم و گلِ سرخی رو روي قبرم بذار تا هميشه اون گلی که بهت داده بودم رو به خاطرم بيارم ... ولی... اگه تو مُردی ... من فقط يک بار ميام مزارِت... ميام و اون دسته گلِ سفيدِ مريم رو که با خون خودم سرخشون کردم، برات هديه ميکنم وعاشقانه کنارت جون ميدم تا بدونی هيچ وقت تنها نيستي

بعد از رفتن تو فقط من مانده ام و روزهايي كه بي تو تكرار مي شوند و من در خلوت شبهاي بي ستاره ام از به تو انديشيدن عادتي ساخته ام دراز، به درازاي آرزوهايي كه برايت داشتم و هنوز نمي دانم برق نگاه كدامين ليلي، ني ني چشمان تو را خيره كرد و تيشه ي عشق كدامين فرهاد ريشه ي عشقمان را خشكاند! اما مي دانم كه چون مجنون تا ابد در بيابان چشمانت به انتظار تو خواهم ماند....

مجنون هنگام راه رفتن کسي را به جز ليلي نمي ديد روزي شخصي در حال نماز خواندن در راهي بود و مجنون بدون اين که متوجه شود از بين او و مهرش عبور کزد مرد نمازش را قطع کرد و داد زد هي چرا بين من و خدايم فاصله انداختي مجنون به خود آمد و گفت من که عاشق ليلي هستم تورا نديدم تو که عاشق خداي ليلي هستي چگونه ديدي که من بين تو و خدايت فاصله انداختم.